Geschiedenis van Auction Bridge

Ontwikkeling van Auction Bridge 1903-1930

Afgelegen regeringspost

Horsley Hills regeringspost

In Bridge Whist werd de speelsoort bekendgemaakt door de gever of zijn partner. Er werd niet geboden om de troefkleur. “Het idee om de troefkleur te laten bepalen, door drie spelers te laten bieden, werd in India bedacht met het doel om te bepalen wie met de dummy mag spelen”, zo vertelt ons John Beamish in een krantenartikel uit The Yorkshire Post van 30-04-1932.

Drie geletterde Engelsen experimenteerden in 1902 in India met een variant op ‘bridge voor drie spelers’. Volgens Oswald Crawford in The Times van 16-01-1903 was dit Auction Bridge ‘een variant die plezieriger en minder saai was dan de twee bestaande vormen van Dummy Bridge’. In hetzelfde artikel besluit Oswald Crawford met:

Auction Bridge, dat deze winter veel wordt gespeeld, is levendiger dan dat spel. Het heeft niet die irritante eigenschappen van Dummy Bridge, zoals de automatische bepaling van de troefkleur als de keuze aan de dummy wordt gelaten en de lange duur van het partnerschap van een der spelers met dat onzichtbare personage.

In deze nieuwe variant scoort elke speler voor zijn eigen hand. Troef wordt bepaald door de hoogste bieder en de gever mag als eerste bieden. Na een rondpas is de gever verplicht een troefkleur te annonceren. De hoogste bieder speelt met de dummy. De kaarten van de blinde worden zichtbaar gemaakt als het bieden is afgelopen. De troefkleur kan worden gedoubleerd of gehalveerd. Sans Atout mag niet worden gedoubleerd of gehalveerd. Bij doubleren verdubbelt de waarde van de gescoorde slagen en bij halveren halveert de waarde van de gescoorde slagen. Een tegenspeler mag de wens uitspreken om het contract te doubleren of te halveren. Partner kan akkoord gaan of weigeren. Het antwoord van partner is definitief.

Vader van Auction Bridge

Vader van Auction Bridge

In een afgelegen regeringspost in India was er geen vierde speler voorhanden om Bridge Whist te spelen, dus bedachten de drie vindingrijke Engelsen van de Indian Civil Service (ICS) een Bridge Whist-variant voor drie spelers. Ze waren blijkbaar geen liefhebbers van het aloude Dummy Bridge of Cutthroat Bridge, dat nota bene door F. Roe was bedacht en door hem werd beschreven in The Bridge Manual uit 1905, 5e editie. Francis R. Roe, ene Mr. Hudson en een onbekende meneer bedachten een bridgevariant met een biedprincipe, waarbij de hoogste bieder met de dummy mocht spelen.

Deze bridgevariant noemden ze Auction Bridge. Francis Reginald Roe  was als lid van de Indian Civil Service onder andere (districts)rechter van het Hooggerechtshof in Bengali, net als zijn geridderde vader, Sir Charles Arthur Roe. Francis Roe was tevens een van de originele leden van het nieuwe Hooggerechtshof in de oeroude Indiase stad, Pataliputra in 1916. Een man van aanzien en zeer gerespecteerd…

In 1904 gaf Pioneer Press het boekje ‘Auction Bridge’ uit in Allahabad, India. Geschreven door F.R. Roe onder het pseudoniem John Doe. Roe wordt gezien als de ‘vader van Auction Bridge’. Een beschrijving van dit Auction Bridge voor drie werd gegeven door Oswald Crawford in 1903 in de London Times. De Bath Club pikte het op en maakte er een variant voor vier spelers van. Deze versie van Auction Bridge verdrong vrijwel onmiddellijk Bridge Whist. De eerste regels werden in 1908 opgesteld door de Bath Club en de Portland Club. Een zeer bekende Auction Bridgespeler was Joseph B. Elwell, de grote autoriteit van Bridge Whist. In 1920 werd de flamboyante playboy ’s ochtends vroeg vermoord in zijn eigen huis. Een mysterieuze moord die nooit is opgelost…

Ontwikkeling

Van 1904 tot 1914 werd er veel gepubliceerd over Auction Bridge of simpelweg Auction. De spelregels, de theorie en de puntentelling was echter gebaseerd op haar directe voorganger, Bridge Whist, dat amper te vergelijken is met Auction Bridge. Het spel was continu in beweging. Bijna elk uur werd er wel weer iets nieuws geïntroduceerd. Voor de bridgebeoefenaars lastig om bij te benen, voor de bridgeauteurs een goudmijn…

Rond 1908 bevond Auction Bridge zich in een experimentele fase. De mogelijkheden van het spel waren nog amper getest. Tevens hield men er in deze tijd compleet andere biedopvattingen op na. Het werd belangrijker geacht de waarde van de hand zoveel mogelijk te maskeren. Het was beter om eerst een wachtbod of ‘camouflagebod’ te plaatsen en de kat uit de boom te kijken. Niks vertellen over je hand.

De gever was verplicht om in de eerste hand te bieden, hij mocht niet passen. In Bridge Whist mocht de gever dit voorrecht nog aan zijn partner schenken als hij zelf niet wenste te openen. In Auction Bridge opende de gever een waardeloze hand derhalve altijd met het Safety Bid van één schoppen, het ‘veilige bod’. De gever was de enige die met schoppen kon openen, de zwakste kleur met de laagste puntenwaarde. In 1910 ontstond een Auction-variant, afgeleid van Siberia, waarbij de gever mocht passen. Deze geoorloofde pas in de eerste hand zou pas vijf jaar later worden toegevoegd aan de standaardversie van Auction Bridge. Auction onderging tot 1915 ontelbare veranderingen. De scoreberekening werd continu aangepast.

In Whist werd er niet geboden. Informatie kon alleen worden gegeven door de juiste manier van afgooien. Je had geen enkele controle over de te bepalen troefkleur, hoe sterk je hand ook was. Het lot bepaalt de troefkleur, tot vreugde van de geldspeler en tot frustratie van de serieuze wedstrijdspeler. De toevoeging van het biedelement gaf Auction Bridge vele mogelijkheden. Auction Bridge ontwikkelde zich uit Bridge Whist, maar op meerdere onderdelen was het een compleet ander spel. In Bridge Whist werd de troefkleur of Sans Atout met een ‘declaratie’ vastgesteld. De gever kon na zijn ‘bekendmaking’ en een doublet van de tegenpartij niks meer zeggen.

A. E. Manning Foster

A. E. Manning Foster

In Auction Bridge mag iedereen bieden en het eindbod is pas een feit als alle spelers zijn uitgeboden. Normaliter opende men alleen op een goede vijfkaart, of als de hand sterk genoeg was met een bod in Sans Atout. Een klaverenopening werd vaak gezien als inviterend voor Sans Atout.

Je hoefde in Auction Bridge geen ‘manche’ te bieden om in aanmerking te komen voor ‘manchepunten’. Dat was een noviteit uit een andere, latere variant. In Auction Bridge moest je gewoon proberen om zoveel mogelijk odd tricks te scoren. Dit zijn de extra slagen boven de eerste zes slagen die het ‘boek’ vormen. 1SA+2 of 1+3 was genoeg om ‘vanaf love’ gamepoints te scoren.

In de VS werden vele kunstmatige biedingen toegepast. Een biedelement waar de Engelsen fel op tegen waren:

 

Het voordeel van kunstmatige biedingen was de benadrukking van het belang van het partnerschap en het teamwork. De noodzaak om samen te werken. Kunstmatige biedingen waren volgens de Engelse bridgeautoriteiten niet in de geest van de wedstrijd en onsportief. De kern van Auction Bridge is de opbouw in het bieden om het beste contract te bepalen tussen twee spelers. Vaak waren spelers echter zeer individualistisch ingesteld. Preëmptieve biedingen werden in de jaren twintig lukraak toegepast, wat het element van partnerschap verwoestte en het bridgespel verpestte.
Alfred Eddye Manning Foster (16-12-1922).

Nieuwe theorieën en innovaties

In 1913 ontstonden er vele nieuwe theorieën, aanpassingen in de spelregels, speltechnische wijzigingen en innovaties zoals de Royal Spades en het Nullo-bod. De meest radicale wijziging was het elimineren van Chicane (geen enkele troef in de hand waar je bonuspunten voor kreeg). Bonuspunten voor troefhonneurs werden pas in de jaren dertig afgeschaft! Chicane was een welkome aanvulling in Bridge Whist, maar in een biedvariant zoals Auction was het compleet misplaatst. Het gaf bovendien problemen bij de scorenotatie, vooral bij spelers die niet zo sterk waren in hoofdrekenen…

Een opvallend nieuw voorstel was om hogere slempremies toe te kennen als spelers daadwerkelijk op zes- of zevenhoogte durfden te bieden en hun contract haalden. Dit ‘contracteren’ zou beter moeten worden beloond dan het contract op zo laag mogelijk niveau proberen te verkrijgen om elk risico uit te sluiten. De conservatieve gedachte van de Auction-bridgers was: Waarom 6SA bieden als 1SA +5 dezelfde slempremie oplevert?

Het voorstel werd niet aangenomen, omdat werd gevreesd dat het spel letterlijk en figuurlijk te hoog zou worden gespeeld en dat de sterke handen een te grote invloed zouden hebben op het spel.

Rond 1916 was het spel ‘uitontwikkeld’: “Na jaren van experimenteren, volharding in persoonlijke meningen en de daaruit voortvloeiende chaotische verwarring, werd er een standaardversie gepresenteerd.” Florence Irwin in The Complete Auction Player (1916).

De Nieuwe Telling

Tot laat 1911 werd dezelfde puntentelling gehanteerd als in Bridge Whist:

  • SA: 12 punten per slag
  • : 8 punten per slag
  • : 6 punten per slag
  • ♣: 4 punten per slag
  • ♠: 2 punten per slag

Enkele Auction Bridgers uit Boston stelden in 1910 na een aantal experimenten de waarde van de herboren Royal Spades vast op negen punten per overslag. Een set kon nu vanaf love worden gewonnen met vier overslagen in Harten en Royals en drie overslagen in Sans Atout. Deze herziening van de ‘kroonschoppen’ werd door vele clubs gezien als een logische redenering en de aanpassing bleek zeer populair te zijn.

De jurist Milton C. Work werd eind 1910 in de Philadelphia Racquet Club door een bezoeker uit Boston op de hoogte gebracht van deze experimentele nieuwe telling. De vermaarde kaartspeltheoreticus en analist bestudeerde het, maar vond de wijzigingen niet ver genoeg gaan. Hij was het wel eens met de waarde voor Royals, maar hij wilde ook een aanpassing van de andere kleuren om een einde te maken aan de overheersing van Sans Atout. In de zomer van 1911 nam hij zijn herziening  van de aangepaste telling mee naar Saranac lake, waar het meteen populair werd. Vervolgens veroverde de Nieuwe Telling als een groot conquistador Amerika. Een vloedgolf aan veranderingen stond de VS te wachten…

Het voorstel van de ‘Nieuwe Telling’ werd goed ontvangen. De Racquet Club in Philadelphia ging als eerste overstag in September 1911, onmiddellijk gevolgd door de New York Bridge Whist Club. Vandaar dat de nieuwe telling ook wel de Philadelphia Count werd genoemd. Pas in September 1912 werd de nieuwe puntentelling officieel goedgekeurd door de invloedrijke en conservatieve Whist Club van New York. De Nieuwe Telling werd vanaf nu de standaardtelling in de VS.

Milton C. Work is tevens bekend van het Work Point Coint-systeem. Een manier van punten tellen om gebalanceerde handen te kunnen evalueren. Dit was oorspronkelijk bedacht in 1915 door Bryant McCampbell . Een Aas telt voor 4 punten, een Heer telt voor 3 punten, een Vrouw telt voor 2 punten en een Boer telt voor 1 punt. In 1927 kende Work aan een Boer de waarde van 1 ½ punt toe. Zijn assistent Charles Goren, de man die later SAYC zou bedenken, kende de 4,3,2,1-methode toe aan alle handen, gebalanceerd of niet. Deze rekenmethode wordt nog altijd gehanteerd in het huidige Bridge!

Royal Spades

Een opvallende toevoeging aan Auction Bridge was de (her)introductie van de Koninklijke Schoppen, de Royal Spades of de kroonschoppen. De Royals werden geïntroduceerd in het oudere Bridge Whist, waar het nooit populair werd. In Auction Bridge was het echter een welkome aanvulling. Auction Bridge met de nieuwe puntentelling en de toevoeging van de Royal Spades werd vanaf 1914 ook wel Royal Auction Bridge genoemd.

Lili'uokalani

Lili’uokalani

De Royals werden in de VS vaak ‘Lilies’ genoemd. Wellicht vernoemd naar de ‘Koningin van de Sandwich Eilanden’, de Hawaiiaanse prinses Liliʻuokalani. In 1891 werd de Hawaiiaanse schone met het pikzwarte, opgestoken haar koningin van Hawaii. Enige gelijkenis tussen ‘Lili’ en schoppenaas ‘Old Frizzle’ (Oude Kroeskop) valt niet te ontkennen. In 1893 werd Liliʻuokalani onttroond na een staatsgreep, net zoals de Nieuwe Telling de oude puntentelling onttroonde…

De Royals werden geïntroduceerd in Auction Bridge om de zwakke schoppenkleur een hoger aanzien te geven en om het bieden competitiever te maken. Vandaar het Boston-experiment, zoals hierboven beschreven. Op de meeste clubs werd het gebruik van Royals echter niet toegestaan. De Royals werden voor de herziening gewaardeerd met 10 of 11 punten per ‘odd trick’ (overslag). Hoewel het overgrote deel van de Auction-bridgers niets moest hebben van deze Royal Spades, paste het in de wens om de verouderde puntentelling uit Bridge Whist te vernieuwen.

Sans Atout was voor de introductie van de Royal Spades vrijwel altijd (tot vervelens toe) het eindbod. De puntenwaarde van de odd tricks die aan het spelen zonder troef was toegekend, namelijk 12, lag veel hoger dan de waarden van de verschillende kleuren in de oude puntentelling. Sans Atout was de alleenheerser. Zij domineerde de bieding en overheerste alle kleuren. De zwarte kleuren waren de stiefkinderen, de lage kleuren. Zij leverden het minste op en waren zelden tot nooit het eindbod. De rode kleuren waren de hoge kleuren, maar ook zij waren amper opgewassen tegen het dominante Sans Atout in de oude telling.

Overzicht puntentelling

PuntenwaardeTot 19111913zomer 1915
Schoppen2 punten2 punten9 punten
Klaveren4 punten6 punten6 punten
Ruiten6 punten7 punten7 punten
Harten8 punten8 punten8 punten
Royal Spadesbestond niet9 puntengeschrapt
Sans Atout12 punten10 punten10 punten

De spelers uit Philadelphia experimenteerden na de invoering van de Nieuwe Telling met een controversiële schoppenconventie. Elk schoppenbod van 2♠ tot 7♠ gaf informatie over het type hand dat een speler bezat. New York en London moesten er niets van hebben en keurden de conventie af. De geldende regels verboden het gebruik van informatieve biedingen om een verdeelde hand aan te geven, waaruit partner een keuze moest maken. Het gevolg was dat in 1914 de Royal Spades werden geschrapt door de Portland Club en officieel in de VS in 1915. Om dit soort handen toch te kunnen omschrijven bedachten de Amerikanen in 1914 het informatiedoublet, tot grote frustratie van de Engelsen. Zij dachten een eind te hebben gemaakt aan dit soort kunstbiedingen, maar het tegendeel bleek waar te zijn. Tien jaar lang hielden de Engelsen het informatiedoublet tegen, maar in 1926 zette het voet op de vaste wal in Engeland. Het informatiedoublet werd meteen toegevoegd aan de nieuwe versie van Contract Bridge die net was verschenen…

De puntenwaarde van de kroonschoppen bleef echter behouden na de afschaffing van de Royal Spades. De schoppenkleur, de zwakste kleur uit Auction Bridge en Bridge Whist, werd na de afschaffing van de Royal Spades de hoogste kleur en deze nieuwe hiërarchie der kleuren leeft voort in het moderne Bridge…

De laatste grote ontwikkeling in 1915 was de officiële erkenning van de nieuwe telling en het elimineren van de dubbele waarde van de schoppenkleur. Men wilde een standaardversie presenteren die overal in de VS zou worden gespeeld. De Amerikaanse spelregels van 1915 volgden, op één beladen punt na, de spelregels van Engeland, zoals vastgelegd in 1914. Het bieden werd een stuk interessanter doordat een game nu met elke willekeurige kleur kon worden gewonnen. De gever mocht vanaf nu passen. Hij was niet meer verplicht om op een waardeloze hand te openen. Een andere, belangrijke verandering was de toekenning van hogere slempremies.

Het Nullo-bod

In  1912 bedacht Fred C. Thwaites uit Milwaukee, President van de Amerikaanse Whist League, een variant op ‘Misere’ om de saaie handen met weinig punten interessant te maken: het Nullo-bod. Ook wel de Negatieve SA genoemd. De originele waarde die hij eraan koppelde was 10 en hoger in rang dan Sans Atout. Thwaites stemde later in met de suggestie van Arthur Randy Metcalfe om er de waarde van 11 aan te koppelen. De eerste Nullo-artikelen verschenen in Februari en Maart 1913 in de Chicago Tribune, geschreven door Arthur R. Metcalfe. Een andere groot voorstander van het Nullo-bod was de bekende bridgeauteur Florence Irwin die voor de NY Times schreef en een aantal bridgeboeken publiceerde.

NullobodDe bedoeling van het Nullo-bod (en Misere rond 1900) is om zo weinig mogelijk slagen te halen als Nullo het eindcontract wordt. Hoe hoger je Nullo-bod, des te minder slagen je mag halen. Het Nullo-bod kreeg dezelfde waarde als Sans Atout. In 1913 werd er flink geëxperimenteerd met Nullo. Kaartspelers hunkerden naar noviteiten, maar de Nullo-conventie had behalve fanatieke aanhangers ook zeer fanatieke tegenstanders: “Het spel wordt te moeilijk, te inspannend en het is alleen geschikt voor experts”. De vrees was dat de gemiddelde speler massaal zou afhaken als het Nullo-bod zou worden ingevoerd. Het moest eerst goed worden bestudeerd.

De regels en speeltechnieken, zoals opgesteld in Auction Bridge en de vele bridgeboeken, waren totaal onbruikbaar bij een Nullo eindcontract. Kleintje belooft plaatje, vierde van boven, hoogste van een serie, top van niks, aan/afsignalen, waren speeltechnieken die gericht waren op het maken van zoveel mogelijk slagen en niet op het maken van zo weinig mogelijk slagen! Het Nullo-bod is nooit officieel erkend en in 1916 werd het grotendeels achterwege gebleven. Maar indien het werd gespeeld, werd er een waarde van 8 punten per slag aan toegekend. In 1922 werd de waarde van het Nullo-bod opgeschroefd naar 10 punten per slag, zodat het tussen Sans Atout en Schoppen in kwam te liggen. Ook nu werd het niet officieel erkend in de Laws of Auction Bridge. Maar het bleef een populaire toevoeging voor haar diehard supporters.

Nullo kwam in 1937 terug in een kaartspel voor twee of drie spelers, genaamd Jo-Jotte. Een combinatie van Bridge en Klaverjassen en het spel dat Europa zou gaan betoveren. Niet zo verwonderlijk, want de grote propagandist achter het kaartspel Jo-Jotte was niemand minder dan Ely Culbertson. Zijn magie was echter uitgewerkt. De aangekondigde vloedgolf die Jo-Jotte over Europa zou uitstorten, veroorzaakte slechts een rimpeling op het wateroppervlak…

Het grote twistpunt

Jarenlang was er een groot verschil in opvatting over een specifiek onderdeel van Auction Bridge tussen Engeland en de VS. Majority Calling versus Minority Calling. Wordt de rang van een bod bepaald door het aantal geboden slagen of de waarde van het aantal geboden slagen, oftewel: is een bod op driehoogte hoger dan een bod op tweehoogte? Volgens de Amerikanen wel. Zij noemden dit Majority Calling. De Engelsen wilden hier niets van weten. Zij waren een groot voorstander van Minority Calling, waarbij de kleurwaarde bepaalt welk bod het hogere bod is. In de Engelse spelregels van 1928 werd voor het eerst, hoewel het officieel was verboden, toestemming gegeven aan Engelse clubs die Majority Calling wensten te aanvaarden. Bij Minority Calling is 2SA (20) hoger dan 3♣ (18) en 3♠ (27) is hoger dan 4♣ (24). In de nieuwe telling van 1913 kreeg je voor 2SA: 2×10 punten en voor 3♣: 3×6 punten. De puntenwaarde van 2SA is hoger dan die van 3♣, waardoor het SA-bod het hogere bod is. Om een 2SA-bod uit te nemen met klaveren, moest je dus 4♣ bieden!

Milton C. Work

Milton C. Work

Het nieuwe Auction werd door Milton C. Work in zijn in 1913 verschenen Auction To-Day omschreven als: “…het beste Auction dat overal wordt gespeeld en dat ook in de toekomst nog zal worden gespeeld, tenzij er een systeem wordt voorgesteld dat van het bieden een grotere strijd kan maken. Vrijwel iedereen is het erover eens dat dat onmogelijk is”.

Zijn inkt was nog maar amper droog of er werd in Frankrijk en België al geëxperimenteerd met een variant waarbij de score werd bepaald door de hoogte van het contract. Onder de lijn scoor je alleen de slagen die je daadwerkelijk hebt geboden. Overslagen worden boven de lijn genoteerd en tellen niet mee voor de game. Het bieden wordt veel belangrijker. Mogelijk was deze Franse variant gebaseerd op S.A.C.C. uit 1912, waarvan de regels werden gepubliceerd in 1914…

Deze populaire Franse variant van Auction Bridge werd in Frankrijk en België Plafond genoemd. In 1915 kwam het in Engeland ‘overwaaien’ via het Kanaal, waar het Bridge Plafond of Contract Bridge werd genoemd. Deze experimentele variant met de Franse slag legde het fundament neer voor de tweede versie van Contract Bridge uit 1925. Harold S. Vanderbilt was een van de ‘jonge honden’ die experimenteerde met dit Plafond. In 1925 combineerde hij een aantal populaire eigenschappen van verschillende kaartspellen, waaronder Plafond, met een nieuwe scoreberekening, manchepremies en een kwetsbaarheidsprincipe. Wie een game had gescoord, werd kwetsbaar. Een overslag levert meer op als je kwetsbaar bent, maar het kost ook meer als je down gaat. Contract Bridge V2 was geboren. Het bleek een schot in de roos te zijn. Voor 1930 was Auction Bridge niet meer het bridge van de toekomst, maar van het grijze verleden…

Bronnen:

The Complete Auction Player (1916) – Florence Irwin
Foster on Auction A Complete Exposition of the latest developments (1922) – Robert Frederick Foster
Auction of To-Day (1913) – Milton Cooper Work
Auction Developments (1913) – Milton Cooper Work
Auction Bridge (1911) – Annie Blanche Shelby
Complete Auction Bridge (1914) – Arthur Randy Metcalfe
Foster’s Auction Bridge Up to Date (1910) – Robert Frederick Foster
ABC of Auction Bridge (1916) – G. Edward Atherton
http://www.britishnewspaperarchive.co.uk/
The India List and India Office List 1905
Official Encyclopedia of Bridge 6e + 7e editie
The Whist Reference Book (1898) – William Mill Butler
The Bridge Manual 5e editie (1904) – ‘John Doe’ (Francis Reginald Roe)
Encyclopaedia Britannica 2015